พอใจจะมีรถ อดใจซื้อไม่ไหว

มีอาจารย์ท่านหนึ่งทำราชการมานานตั้งแต่อายุยี่สิบเอ็ดปี จนขณะนี้เธออายุราวๆห้าสิบหกปีแล้ว เธอได้ก่อร่างสร้างตัวมาจนฐานะของตัวเองมั่นคงโดยที่ไม่ต้องอาศัยครอบครัวช่วยเหลือ(ครอบครัวของเธอมีคุณแม่ที่มีฐานะดี) เธอไม่ยอมมีครอบครัวแต่อาศัยอยู่กันสองคนกับคุณแม่ซึ่งอายุมากแล้วและยังเป็นที่พึงพาอาศัยซึ่งกันและกันกับญาติพี่น้องทุกคนด้วยดีเสมอมา ไม่ว่าจะเป็นบ้านหลังใหญ่ ข้าวของมีค่า เพชรทองเธอมีพร้อมทุกอย่าง สิ่งเดียวที่เธอยังไม่ได้ซื้อหามาทั้งๆที่นั่นคือสิ่งที่ตนเองต้องการมานานแล้วตั้งแต่สมัยเริ่มแรกเข้าทำงานคือ รถยนต์ส่วนตัว เธอจะไปทำงานจะนั่งรถประจำทางทุกวันทั้งขาไปและขากลับ กว่าจะกลับถึงบ้านก็เย็นเกือบมืด ตอนเช้าต้องออกไปรอรถประจำทางข้างๆทางแต่เช้า ยามที่ฝนตกฟ้าร้องจะไม่สะดวกและรู้สึกลำบากมาก ใครๆมักจะถามเธอว่าทำไมไม่ซื้อรถขับไปโรงเรียนสักคันจะได้ไม่ลำบาก เธอมักจะตอบว่าขับรถยนต์ไม่เป็นไม่กล้าขับ จนกระทั่งเมื่อประมาณสองปีที่ผ่านมาเธอเกิดรู้สึกถูกใจรถยนต์คันสวยหรูยี่ห้อหนึ่ง จึงรีบตัดสินใจว่าใช่เลยนี่คือรถยนต์ของเธอที่เคยฝันว่าอยากจะได้(ทั้งๆที่ยังขับรถยนต์ไม่เป็นเหมือนเดิม) เธอรีบชวนคนที่รู้จักที่ขับรถเป็นและมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องรถยนต์ไปด้วยเพื่อจัดการสั่งจองรถที่เธอชอบทันที ในวันที่ถอยรถออกมาเธอได้จ้างวานคนที่ขับรถเป็นคนนั้นไปถอยรถออกมาอย่างมีความสุข เธอนำรถคันใหม่สุดสวยน่ารักของเธอมาจอดไว้ด้วยความรู้สึกชื่นชมที่บ้านโดยที่ไม่นำออกไปหัดขับ รถถูกจอดไว้เฉยๆทุกวัน เธอก็ยังไปทำงานด้วยรถประจำทางเหมือนเคย วันไหนที่ต้องการไปธุระจำเป็นเธอจะโทรเรียกคนที่รู้จักคนเดิมและจ้างขับพาไปธุระเป็นครั้งคราวไป จนกระทั่งปัจจุบันเธอก็มีความสุขอยู่กับการได้ใช้รถของเธอโดยวิธีดังกล่าว เธอยังไม่ยอมฝึกหัดขับรถ ใครจะลุ้นให้นำไปหัดขับหรือบอกอย่างไรเธอไม่สนใจ เธอมีความสุขและความพอใจที่ได้ทำเช่นนี้ค่ะ!

Comments are closed.